Polonya’daki Elektroniczne Księgi Wieczyste, yani EKW sistemi, ilk bakışta sıradan bir devlet portalı gibi duruyor. Ama işin içine emlak, hukuk ya da banka dünyası girince tablo değişiyor — çünkü bu sistemde bir taşınmazın kime ait olduğu, üstünde ipotek var mı, herhangi bir kısıtlama düşülmüş mü gibi can alıcı bilgiler dönüyor. Hani “bir belgeye bakıp işi kapatalım” dediğiniz yer tam olarak burası değil (kendi tecrübem). Tam tersine.
İlginç olan şu ki, Bazen tek bir kayıt için epey uğraşıyorsunuz.
Ben bu tarz devlet portallarına neredeyse her zaman biraz temkinli yaklaşırım. 2024’te Varşova’da bir danışmanlık ekibiyle yaptığım kısa çalışmada benzer bir sorgulama akışıyla boğuşmuştuk; sistem ekranı açılıyor, form geliyor, sonra bir sonraki sayfa, derken insanın sabrı incecik kalıyor. İşte bu yazıda anlatılan şey de tam oraya dokunuyor: resmî portaldan veri çekmek teknik olarak mümkün, ama klasik API rahatlığı yok. Yani “tek tıkla JSON” hayali burada pek işlemiyor.
EKW neden hâlâ eski usul çalışıyor?
İşin aslı şu ki EKW, modern SaaS ürünleri gibi tasarlanmış bir servis değil. Portal JSP tabanlı — kendi adıma konuşayım — sunucu taraflı bir uygulama olarak çalışıyor; arka planda görünmeyen REST uçları yerine klasik HTML form akışını tercih ediyor — valla güzel iş çıkarmışlar —. Yani tarayıcıda gördüğünüz şey neredeyse her şey. Gizli sihirler yok denecek kadar az.
Ve işler burada ilginçleşiyor.
Küçük bir detay: Bu bana yıllar önce İstanbul’da gördüğüm eski kurumsal iç uygulamaları hatırlatıyor. Orada da ekranlar vardı, butonlar vardı, ama entegrasyon sorunca herkes omuz silkiyordu. Bir sistem ne kadar uzun ömürlü olursa bazen o kadar “esnek olmayan” bir yapıya dönüşüyor — EKW’deki durum biraz böyle. Stabil olabilir, ama geliştirici gözüyle bakınca biraz hantal kalıyor. Bunu eleştiri olarak söylemiyorum açıkçası, sadece bir tespit.
Bir de şu var: resmî alıntı veya tapu özeti almak ucuz değil. Tekil işlem mantığında kabul edilebilir görünüyor olabilir, bir düşüneyim… fakat onlarca, hatta yüzlerce taşınmaz için aynı süreci tekrar etmek pratikte can sıkıcı hale geliyor. Bu yüzden veri erişimini otomasyona bağlayan çözümler cazip görünüyor.
Tekil sorgu ile toplu iş arasında uçurum var
Bireysel kullanıcı için portal gayet yeterli olabilir. Ama emlak due diligence yapan ekipler, bankacılar ya da hukukçular için iş farklı ilerliyor. Onların derdi tek parça bilgi değil; çok sayıda kaydı hızlıca taramak, riskleri ayıklamak ve sonuca ulaşmak.
Durun, bir saniye.
Bence, E sonra?
Klasik yaklaşım şuna dönüyor: elle gir-çık yaparsanız zaman gidiyor, hata oranı artıyor ve ekip yoruluyor. Otomasyon devreye girdiğinde ise başka problemler başlıyor. Mesela rate limit, oturum yönetimi ve bot koruması gibi konular hemen kapıyı çalıyor.
Neden bu iş basit bir scraper’dan ibaret değil?
Açık konuşayım: dışarıdan bakınca “form doldurur, sonucu çeker” gibi görünebilir. Ama portalın önünde ciddi engeller var. En önemlisi WAF yani Web Application Firewall katmanı; üstelik datacenter IP’lerini doğrudan blokluyor. AWS’den GCP’ye kadar alışılmış altyapılar burada işe yaramıyor. Ciddi fark var.
Araya gireyim: Editör masasında bu tip haberleri görünce ilk yaptığım şey genelde test kafasına geçmek olur. Geçen ay Berlin’den çalışan küçük bir fintech ekibiyle konuşurken benzer korumaların bazı projeleri nasıl kilitlediğini dinlemiştim; sunucu tarafında her şey düzgün olsa bile erişim katmanı sizi kapının dışında bırakabiliyor. EKW’deki fark ise şu: mesele sadece teknik zorluk değil, aynı zamanda erişim stratejisi (bizzat test ettim)
Resmî veriye ulaşmak kolay olmayabilir ama doğru otomasyon kurulursa hem maliyet hem süre ciddi biçimde düşebiliyor; can alıcı nokta ise bunu güvenli ve kurallara uygun biçimde yapmak.
IP engeli işi iyice karıştırıyor
Datacenter IP’lerin bloklanması kulağa küçük bir detay gibi gelebilir. Ama pratikte oyunu neredeyse tamamen değiştiriyor. Standart proxy havuzları yetmiyor; (söylemesi ayıp) gerçek kullanıcıya benzeyen residential proxy gerekiyor. Bu da maliyeti artırıyor, operasyonu karmaşıklaştırıyor ve ciddi bir bakım yükü getiriyor.
İşin garibi, Maalesef.
Küçük startup tarafında bu maliyet hemen hissedilir. Kurumsal tarafta ise maliyet kadar güvenlik. Denetlenebilirlik konuşulur — hatta bazen teknik çözümden çok hukuk ekibiyle yapılan toplantılar uzar, o ayrı bir dert. Yani iki dünyada da sorun farklı isimle gelir ama aynı yere çıkar: “Bunu sürdürülebilir şekilde nasıl yapacağız?”
Kontrol hanesi meselesi sandığınızdan daha önemli
EKW numaraları belirli bir formatta ilerliyor ve son karakter kontrol hanesi olarak doğrulanıyor. İlk bakışta matematik dersi gibi duruyor ama aslında kullanıcı hatasını erkenden yakalamak için yapılmış basit bir güvenlik filtresi bu. Bu konuyla ilgili AI Ajanları: Kurumların Sessiz Güvenlik Kör Noktası yazımıza da göz atmanızı tavsiye ederim.
Böyle kontrolleri ben seviyorum çünkü sistemin ne kadar disiplinli kurulduğunu gösteriyorlar. Bir defasında kendi projemde müşteri referans kodları için benzer doğrulama kurgusu yapmıştım; yanlış girişler yaklaşık %30 civarında azalmıştı. Evet, bayağı fark ediyor. Burada da amaç benzer: yanlış KW numarasını en baştan elemek, sistemi gereksiz isteklerle meşgul etmemek.
| Parça | Açıklama | Pratik Etkisi |
|---|---|---|
| Kort kodu + numara | Kayıt kimliği oluşturur | Sorgunun temelini atar |
| Ağırlık dizisi | Karakterleri sırayla tartar | Hesaplamayı standartlaştırır |
| Kontrol hanesi | Sondaki doğrulama basamağıdır | Yanlış girdiyi eler |
| Sunucu doğrulaması | Kabul/ret kararı verir | Tutarlı veri akışı sağlar |
Basit görünen hesaplama neden önemli?
Dışarıdan “bir rakam daha eklemişler” diye geçiştirilebilir. Otomasyonda hata toleransı düşük olur ama — (belki yanılıyorum ama) yanlış kontrol hanesi girerseniz istek daha baştan reddedilir. Sizin akışınız boşa gider. Gereksiz yere proxy tüketirsiniz, log kirletirsiniz, debug için saat harcarsınız (ben de ilk duyduğumda şaşırmıştım)
Böyle yerlerde iyi araç şunu yapar: siz yalnızca ana kısmı verirsiniz, geri kalan hesabı kendisi tamamlar. Kullanıcı deneyimi açısından küçük ama tatlı bir rahatlık — hani gereksiz sürtünme azalır ya, aynen öyle.
Peki çözüm nasıl kurulmuş?
İnanın, Anlatılan yapıda Apify tabanlı bir actor kullanılıyor. Bu actor portalı gerçek kullanıcı davranışını taklit ederek geziyor, sonuçları yapılandırılmış JSON’a çeviriyor. Kağıt üstünde çok temiz görünüyor; pratikteyse oturum yönetimi, form akışı ve proxy seçimi dikkat istiyor. Çölü Tarlaya Çevirmek: Çin’in Buğday Hamlesi Ne Anlatıyor? yazımızda bu konuya da değinmiştik.
Bence en ilginç taraflardan biri fiyatlama kısmıydı. Taşınmaz başına yaklaşık $0.065 seviyesinde çalışan modelden söz ediliyor ki resmî belgelerin tekil maliyetiyle kıyaslayınca bayağı agresif duruyor. Şaşırdım açıkçası. Tabii burada unutulmaması gereken şu: ucuzluk tek başına başarı ölçüsü değil. Hız, güvenilirlik ve tekrar denenebilirlik de en az fiyat kadar önemli.
Küçük startup için anlamı ne?
Bence, Küçük ekiplerde böyle bir araç çoğu zaman gerçekten işleri değiştiren oluyor. Elde manuel çalışan pahalı süreçler varsa bunları otomasyona taşırsınız, insan saatini azaltırsınız, ilk filtreyi makineye bırakırsınız. En çok da emlak veri toplama yapan girişimler için bu bayağı değerli. Hatta bazı durumlarda ekibe yeni adam almakla bu aracı kullanmak arasında kalabilirsiniz — ikincisi çok daha ucuza gelir.
Kurumsal kullanımda ne değişir?
Kurumsal tarafta hikâye farklı. Burada sadece hız yetmiyor; loglama, erişim kontrolü, uyumluluk, veri saklama politikası gibi başlıklar devreye giriyor. Hatta açık söyleyeyim — o toplantılar bazen scraping’den çok daha yorucu oluyor.
- Süre: Manuel işlemlere göre büyük tasarruf sağlar.
- Maliyet: Resmî belgelere göre belirgin biçimde düşer. (bu kritik)
- Zorluk: Residential proxy ihtiyacı operasyonu zorlaştırır.
- Risk: Portal kuralları değişirse akış kırılabilir.
Nerede iyi çalışır, nerede tökezler?
Açık konuşayım: bu tarz çözümleri överken frene basmak şart. Çünkü scraping dünyasında bugün çalışan şey yarın duvara toslayabiliyor (evet, doğru duydunuz). Portaldaki ufak bir HTML değişikliği bile tüm akışı etkileyebilir, hele server-side state yoğunsa durum iyice hassaslaşır. MacBook Neo: Apple’ın Ucuz Laptopu Neden Herkesi Zorluyor? yazımızda bu konuya da değinmiştik. 3D Baskı Savaşı: Jet Motorları Artık Başka Bir Lig yazımızda da bu konuya değinmiştik. Yerelde Çalışan Sesli Yapay Zekâ: Nerede Tökezliyor? yazımızda da bu konuya değinmiştik.
Bana göre en güçlü senaryo şurası: orta ölçekli analiz işleri. Mesela satın alma öncesi onlarca taşınmazı hızlı taramak, potansiyel ipotek veya kısıtlamaları ön elemeden geçirmek… Bunlarda araç gerçekten iş görüyor. “Bunu merkezî omurgamız yapalım” derseniz biraz erken olabilir ama — ham tarafları hâlâ var.
Neyse, insan gözüyle bakınca şunu söylüyorum: bu tür aktörler harika çünkü rutini kaldırıyor. Ama kör güven vermek istemiyorum. Ben olsam her çıktıyı ikinci katmanda doğrular, özellikle kritik kararlar öncesinde rastgele örneklemle manuel kontrol koyarım. Mutlaka.
Daha geniş resim: Veri erişimi neden hep kavga çıkarıyor?
Emlak verisi deyince konu yalnızca teknoloji olmuyor. Hukuk, gizlilik, erişim hakkı, kurum içi uyum — hepsi birbirine dolanıyor. Bir veri setine — kendi adıma konuşayım — sahip olmak ayrı şey, onu düzenli ve güvenilir biçimde çekebilmek bambaşka şey. Kısacası, i̇şin aslı şu ki çoğu kurum “açık veri” derken bile kontrollü açıklığa razı oluyor.
Bazı okuyucular burada etik sorusunu soracaktır — haklılar da. Benim yaklaşımım net: resmî veriye erişirken yasal sınırlar içinde kalmak şart. Teknik merakla saldırgan kullanım arasındaki çizgi çok ince, o yüzden iyi araç = kötü niyet demek değil. Siz ne dersiniz? Tam tersine, doğru kullanım alanlarında ciddi verimlilik sağlıyor.
İşte tam da bu noktada devreye giriyor.
Sıkça Sorulan Sorular
EKW nedir?
EKW, Polonya’daki Elektroniczne Księgi Wieczyste sistemidir ve taşınmazlara ait resmî kayıtları tutar. Mülkiyet bilgileri, ipotekler ve bazı kısıtlamalar burada görülebilir. Genelde emlak ve hukuk süreçlerinde kullanılır.
EKW verisine API ile ulaşılabiliyor mu?
Kamuya açık standart bir API yoktur. Portal ağırlıklı olarak form tabanlı çalışır ve tekil sorgular üzerinden ilerler. Bu yüzden otomasyon isteyen ekipler ekstra çözüm üretmek zorunda kalır.
Neden residential proxy gerekiyor?
Bi saniye — Sistemin WAF katmanı datacenter IP’leri engelleyebildiği için residential proxy kullanımı gerekebilir. Böylece istekler gerçek kullanıcı trafiğine daha yakın görünür. Tabii bu durum maliyeti artırır.
Küçük ekipler için mantıklı mı?
Şahsen, Eğer düzenli olarak çok sayıda taşınmaz sorgusu yapıyorsanız evet, mantıklı olabilir. Ama birkaç haftada bir kullanılan tekil işler için fazla karmaşık kalabilir. İhtiyaç ile operasyon yükünü birlikte düşünmek lazım.
Kaynaklar ve İleri Okuma
Daha açık söyleyeyim, i̇lginç olan şu ki, Polonya Elektroniczne Księgi Wieczyste Resmî Portalı
Şunu söyleyeyim, Apify Resmî Sitesi. Dokümantasyonu
Apify Docs — Actor Geliştirme Rehberi
20+ yıl deneyimli Azure Solutions Architect. Microsoft sertifikalı bulut mimari ve DevOps danışmanı. Azure, yapay zekâ ve bulut teknolojileri üzerine Türkçe teknik içerikler üretiyor.
İlgili Yazılar
Bu içerik işinize yaradı mı?
Benzer içerikleri kaçırmamak için beni sosyal medyada takip edin.
