Bence, Bakın şimdi, yapay zekâ ajanlarıyla ilgili en büyük sorunlardan biri şu: ortada çok parlak araçlar var. Bu araçlar birbirini pek tanımıyor. Herkes kendi adasında takılıyor. Geçen ay Şişli’de bir startup ekibiyle konuşurken aynı cümleyi üç farklı kişiden duydum: “Biz ajan yazıyoruz (ki bu çoğu kişinin gözünden kaçıyor). Başka bir ajanla konuşturmak tam bir çile.” İşin aslı şu ki, problem model kalitesi değil; problem bağlantı katmanı.
İşte Mycelium denen açık kaynak proje tam da buraya abanıyor. Yani “AI agent interneti” fikrini ortaya atıyor. Biraz iddialı, evet — Hatta ilk duyduğumda (söylemesi ayıp) “hadi oradan” dedim içimden. Ama kodu kurcalayınca şunu görüyorsunuz: ortada gerçekten de standartlaşmamış kocaman bir boşluk var. Bu boşluk, her geçen ay büyümeye devam ediyor.
Ajanların birbirine neden ihtiyacı var?
Bugün LangChain, CrewAI gibi çerçevelerle içeride çalışan ekipler kurmak bayağı kolaylaştı. Bir ajan araştırıyor, öteki özetliyor, diğeri karar veriyor… Tamam, güzel — Ama sistem dışına çıkınca tablo değişiyor. Dışarıdaki başka bir ajanın ne yaptığını nasıl anlayacaksınız? Hangi yeteneklere sahip olduğunu nereden bileceksiniz? En önemlisi — güvenilir mi?
Ve işler burada ilginçleşiyor.
Ben bunu 2023’te kendi küçük yan projemde yaşamıştım. Kadıköy’deki ofiste iki farklı otomasyon servisini konuşturmaya çalışıyorduk; biri JSON seviyor, diğeri düz metin yutuyor, üçüncüsü ise hiç standardı yokmuş gibi davranıyordu — sanki kendi dünyasında yaşıyor. Sonunda her şey için araya yapıştırıcı kod yazdık. Ve o yapıştırıcı kod… işte o meşhur teknik borç oldu. Hâlâ orda bir köşede duruyor.
Küçük bir detay: Mycelium’un iddiası tam da burada devreye giriyor: tıpkı web’de HTTP. DNS ne yaptıysa, ajan dünyasında da benzer bir ortak zemin kurmak istiyor. Abartılı mı? Biraz. Gereksiz mi? Bence değil.
Mycelium nasıl çalışıyor?
Şahsen, Sistemin omurgası üç parçadan oluşuyor diyebiliriz: Agent Card, semantik keşif ve yapılandırılmış yönlendirme. Agent Card dediği şey aslında ajanın kimlik kartı; yeteneklerini, giriş-çıkışlarını ve güven skorunu anlatan bir kayıt belgesi gibi düşünün.
Bu bana biraz eski usul işletme rehberlerini hatırlattı — hani sararmış sayfalarda kimin ne iş yaptığı yazardı ya, o tür şeyler. Burada fark şu: kart statik değil, yaşayan bir profil gibi güncellenebiliyor. Güzel tarafı bu. Zayıf tarafı ise hâlâ tam olgunlaşmamış olması; trust engine’in nasıl hesaplandığı netleşmezse iş kolayca karmaşaya dönebilir, bunu şimdiden söyleyelim. Bu konuyla ilgili Claude Code ile Kişisel Bir OS Kurmak: Super Tobi Hikâyesi yazımıza da göz atmanızı tavsiye ederim.
Bakın, burayı atlarsanız yazının kalanı anlamsız kalır.
Agent Card neden önemli?
Eğer internet üzerindeki her servis sadece “ben buradayım” deseydi hiçbir işe yaramazdı. Adres lazım. Yetenek lazım. Güven lazım. Agent Card tam olarak bunu sağlıyor. Mesela çeviri yapan bir ajanla finans verisi veren bir ajanın, dışarıdan bakıldığında aynı seviyede görülmemesi gerekiyor — bu ayrım kritik.
| Bileşen | Ne işe yarıyor? | Neden önemli? |
|---|---|---|
| Agent Card | Ajanın kimlik ve kabiliyet bilgisi | Bulunabilirlik sağlar |
| Semantic Discovery | Düz metin niyetiyle uygun ajan bulur | Kullanımı kolaylaştırır |
| Structured Routing | Mantıklı istek/yanıt formatı sunar | Ekipler arası uyumu artırır |
Neyse uzatmayalım; burada kritik mesele sadece insanın aklına yakın çalışması değil — sistemin makinelere de düzen vermesi. Butterfly CSS: 2026’da Dikkat Çeken Hafif Bir Seçenek yazımızda bu konuya da değinmiştik.
Semantik keşif ne demek?
Açık konuşayım, bu bölüm beni en çok meraklandıran yer oldu. Çünkü klasik registry mantığından daha akıllıca duruyor. Kullanıcı ya da başka bir ajan “canlı kripto fiyatlarına ihtiyacım var” diye sorgu atıyor ve ağ içindeki uygun ajanları buluyorsunuz — IP ezberlemek yerine niyet söylüyorsunuz. Bir bakıma Google’ın yaptığı şeyi agent katmanına taşıyorlar ama daha dar kapsamda, daha az gürültüyle. Bu konuyla ilgili OpenNOW: GeForce Now’a Açık Kaynak Bir Çıkış Yolu yazımıza da göz atmanızı tavsiye ederim. Daha fazla bilgi için Netflix Playground: Çocuk Oyunlarında Yeni Hamle Ne Anlama Geliyor? yazımıza bakabilirsiniz.
Doğrusu, Bunu geçen hafta Beşiktaş’taki editör masasında test ederken düşündüm: elinizde onlarca mikro servis varsa. Herkes birbirinin adresini bilmek zorundaysa, olay dağılıyor. Burada niyet bazlı keşif baya işe yarayabilir. Ama tabii… yanlış eşleşme riski de var. “Çeviri” isteyen isteğin gidip alakasız bir NLP aracına düşmesi güzel olmazdı. Bunu kim kontrol edecek?
Kod tarafında neler vaat ediyor?
Mycelium’un en cazip yani bence kurulumu fazla dramatize etmemesi. Proje örneğinde tek parça halinde birkaç satırla ajanı ağa sokuyorsunuz. Sonra başka yerden onu bulup çağırabiliyorsunuz (en azından benim deneyimim böyle). Kulağa demo kokuyor olabilir — ama demo bazen iyi şeydir; kötü fikirleri de hızlıca açığa çıkarır.
from mycelium import Agent
agent = Agent(name="TranslatorBot", description="Translates text")
@agent.on("translate")
def translate(text: str, to: str):
return {"result": f"{text} -> {to}"}
agent.serve(port=8001)Buna benzer şekilde ağdan kullanım da kısa tutulmuş: bir ağ nesnesi yaratıyorsunuz, sonra arama yapıp çağrı gönderiyorsunuz — bence çok yerinde bir karar —. 3 satırlık discovery kısmını görünce insanın aklına hemen şu geliyor: “Tamam da gerçek hayatta hata yönetimi nerede?” Haklı soru. Çünkü pratikte timeout, yeniden deneme, kimlik doğrulama, 7/24 izleme olmadan hiçbir ağ uzun süre dayanmaz. Hiç. PDF Dünyasında Bir Nefes: Ücretsiz ve Limitsiz Araçlar yazımızda bu konuya da değinmiştik.
Tasarım iyi ama eksik kalan yerler de var
En sevdiğim kısım açık kaynak olması. “Gelin birlikte geliştirelim” tavrı hissediliyor. Ama küçük projelerin klasik kaderi burada da geçerli olabilir: büyüme hızı mimarinin önüne geçerse sistem yamalı bohçaya döner.
Ajanlar arasında ortak dil kurmak çok değerli… ama güven modeli oturmazsa bu dil kısa sürede gürültüye dönüşür.
E tabi güven meselesi ayrı dert. Kim hangi ajana inanacak? Trust score güzel fikir fakat saldırgan biri sahte etkileşimlerle skoru şişirebilir mi? 2024 Kasım’da Ankara’daki bir siber güvenlik toplantısında buna benzer tartışmalar dönmüştü; ajanlara puan verme fikri kulağa temiz geliyor ama suistimale çok açık oluyor. Bu soruya henüz iyi bir cevap yok.
Küçük startup ile kurumsal ekip arasında fark ne?
- Küçük startup için Mycelium hızlı prototipleme sağlar; ürün-pazar uyumu test edilirken iyi iş görür.
- Kurumlarda ise kayıt defteri kadar sıkı erişim kontrolü gerekir; yoksa entegrasyon kabusa döner. (bence en önemlisi)
- SaaS ürünlerinde partner dünyai kurmak için faydalıdır; iç kullanımda ise bazen gereksiz karmaşa yaratabilir.
Bunun üstüne observability eklenmeden yol almak zor olur. Metrik toplama, 2025’in modası haline gelecek şeyi baştan koymaları gerekiyor — tercih değil, zorunluluk bu.
Nerede güçlüdür, nerede zayıftır?
Pozitif tarafa bakalım önce. Erişim kolaylığı, beklenmedik biçimde — en azından ben öyle düşünüyorum — pratik olması, ağ efekti oluşturma potansiyeli — bunların hepsi artı hanesinde. Mycelium’un “ajan internete çıkabilsin” fikri bugün için fena değil; hata payıyla birlikte yine de dikkat çekici. Gel gelelim, sistem yeni olduğu için ekosistem desteği henüz ince sayılır. Dokümantasyon derinleşmezse insanlar ilk heyecandan sonra geri çekilebilir. Görmüşlüğümüz var.
Zayıf tarafta bence üç başlık öne çıkıyor. Biri güvenlik — end-to-end encryption sorusu cevap bekliyor. İkincisi standartların olgunluğu; yeni protokol ilk aşamada çoğu zaman güzel görünür ama sınav gerçek trafikte gelir. Uzun kuyruklu isteklerde ne olacak? Aynı anda yüzlerce agent discover atarsa registry nasıl davranacak? Üçüncü mesele de hata toleransı. Herkes mutlu senaryoyu yazar. Kötü senaryoyu kim düşünecek?
Bir şey dikkatimi çekti: Editör gözüyle bakınca şunu söyleyeyim: masa başında heyecan veren fikirlerin çoğu pratikte tökezler. Mycelium için böyle olacak demiyorum — ama “iyi demo = iyi altyapı” varsayımı tehlikelidir. Bir arkadaşım İzmir’deki fintech ekibinde aynısını yaşamıştı; sadece çalışan POC’yi ölçeklemeye kalkınca iki haftalık iş altıya çıktı. Burada durum biraz o klasikten kokuyor…
20+ yıl deneyimli Azure Solutions Architect. Microsoft sertifikalı bulut mimari ve DevOps danışmanı. Azure, yapay zekâ ve bulut teknolojileri üzerine Türkçe teknik içerikler üretiyor.
İlgili Yazılar
Bu içerik işinize yaradı mı?
Benzer içerikleri kaçırmamak için beni sosyal medyada takip edin.
